De geschiedenis van autoflowering cannabis

• 1. Cannabis ruderalis
• 2. Wat brengt de toekomst voor autoflowering genetica?
• 3. Conclusie

Het is een verhaal dat zich over millennia heeft ontwikkeld. Het creëren van Fast Buds' autoflowering cannabis strains vergde tienduizenden uren werk van onze deskundige veredelaars, maar zij kregen een beetje hulp van oude cannabisboeren die meer dan 10.000 jaar geleden al cannabis kweekten, aten en vermoedelijk rookten. De teelt van cannabis begon in Centraal-Azië, rond het huidige Mongolië, ongeveer 12.000 jaar geleden. Het was een van de eerste planten die door mensen werden gedomesticeerd. De praktijk verspreidde zich over Eurazië, en rond 2000 v.Chr. werd cannabis geteeld door mensen zo ver westelijk als Duitsland en zo ver oostelijk als Japan.

Mens ziet wiet, mens domesticeren wiet, mens rookt wiet, einde verhaal. Dat is het hele verhaal volgens veel bronnen, maar de werkelijkheid is niet zo eenvoudig. Mensen verbeteren de gewassen die ze telen door middel van geselecteerde veredeling, en hennep was daarop geen uitzondering. Oude boeren creëerden variëteiten om zowel kleding als touw te produceren, en andere voor medicinale, religieuze en recreatieve doeleinden. Ergens onderweg, waarschijnlijk in het huidige Rusland, ontsnapten deze door mensen gecreëerde strains uit hun neolithische plantages en groeiden ze wild. Deze nieuw verwilderde cannabis is wat we nu Cannabis Ruderalis noemen, of 'ditch weed' als je uit bepaalde delen van de VS komt. Je kunt er geen hennepvezel van maken, en het roken van de bloemen bezorgt je alleen maar hoofdpijn. Ooit beschouwd als niet meer dan een plaag, heeft deze cannabisvariëteit één verlossende eigenschap: ze bloeit en groeit waar gedomesticeerde cannabis dat niet kan.

1. Cannabis Ruderalis

Tegen de tijd dat Ruderalis uit zijn agrarische gevangenis ontsnapte, hadden mensen de plant noordwaarts naar Siberië gebracht, waar hij meer dan twintig uur daglicht in de zomer en vier of minder in de winter moest doorstaan. Planten die bloeiden op basis van licht gingen dood, terwijl een paar sterke mutanten, die op hun eigen interne klok konden bloeien, zich over de wereld verspreidden. In het begin van de 20e eeuw verdeelden wetenschappers die cannabis bestudeerden de plant in drie ondersoorten: Sativa, Indica en Ruderalis. Telers richtten zich op het produceren van betere strains van Sativa en Indica, terwijl Ruderalis werd genegeerd en alleen werd gerookt door wanhopige tieners.

Toch probeerden enkele vooruitstrevende veredelaars in de jaren '70 Ruderalis opnieuw te domesticeren, maar de meesten gaven het op omdat ze de autoflowering genetica niet konden integreren en stabiele, rookbare bloemen konden creëren. Er was echter één bijzonder enthousiaste veredelaar die enig succes boekte: de Amerikaanse overheid. Tot 2017 produceerde de Universiteit van Mississippi alle marihuana die in de Verenigde Staten voor wetenschappelijke doeleinden werd gebruikt. De universiteit kweekte zelfs de eerste legale medicinale cannabis voor het MMJ-programma van de Amerikaanse federale overheid, dat begon in 1978 maar slechts 13 patiënten heeft bediend. In tegenstelling tot wat stonermovies je doen geloven, was en is de cannabis van de Amerikaanse overheid van schokkend lage kwaliteit en bevatte maximaal zo'n 8% THC. Een van de experimentele strains die in dit laboratorium werden gekweekt, was waarschijnlijk een autoflowering kruising tussen een Mexicaanse Sativa en een Russische Ruderalis.

We zeggen 'waarschijnlijk' omdat er geen openbare documentatie bestaat over wat dit laboratorium precies kweekte, behalve de monsters die naar patiënten werden gestuurd, en dat was allemaal gras van lage kwaliteit afkomstig van een onbekende Sativa. Het zou ook afkomstig kunnen zijn van Canadese universiteiten in Ottawa. Hoe dan ook, deze obscure kruising bleef in de vergetelheid totdat hij in handen kwam van een veredelaar die zichzelf The Joint Doctor noemde. The Joint Doctor kraakte uiteindelijk de autoflowering puzzel. Hij ontving een strain die alleen bekend stond als "Mexican Rudy", die vroeg bloeide en klein bleef. Waar deze strain vandaan kwam is een mysterie, zelfs voor hem, maar hij vermoedt dat iemand deze stiekem uit het laboratorium van de Universiteit van Mississippi heeft meegenomen.

In de loop der tijd kweekte The Joint Doctor Mexican Rudy en kruiste deze vervolgens met Northern Lights #2, in de hoop een korte, snel bloeiende plant met een behoorlijk THC-gehalte te krijgen. Daarna kruiste hij deze eerste generatie met een legendarische Indica uit de jaren '70, William's Wonder. In deze tweede lichting ontdekte hij mannelijke planten die direct na het ontkiemen begonnen te bloeien. Door deze mutante mannetjes als bestuivers te gebruiken, kweekte hij volledig autoflowering nakomelingen die niet hoger werden dan 30 centimeter. Deze bizarre nieuwe kruising noemde hij 'Willy's Automatic', en The Joint Doctor bleef experimenteren. Tegen de zesde generatie creëerde hij wat hij "The Lowrider" noemde. De eerste commercieel verkrijgbare autoflowering cannabis strain.

De cannabiswereld wist niet goed wat ze met The Lowrider aan moest. De opbrengsten waren laag, het THC-gehalte was gemiddeld en de smaak liet te wensen over. Veel ervaren kwekers zagen het als een curiositeit, academisch interessant maar niets wat je zelf zou willen kweken. Anderen zagen echter potentie. Een stevige, autoflowering plant zou perfect zijn voor discrete thuiskweek, en met verdere veredeling wie weet wat de toekomst zou brengen.

Een paar invloedrijke kwekers, zoals Donny Danko van High Times, namen een pro-Lowrider standpunt in. Volgens hem was deze nieuwe cannabisvariëteit perfect voor een bepaald type kweker. Misschien was de Lowrider niet voor iedereen, maar daar hield autoflowering cannabis niet op. Danko was een vroege ambassadeur van autoflowering, en promootte The Lowryder en zijn directe verwanten in zijn podcast en in gedrukte media.

The Joint Doctor bleef nieuwe strains veredelen, terwijl anderen, zoals Fast Buds, hun eigen experimenten begonnen. Autoflowering cannabis is nog geen tien jaar op de markt, en veredelaars hebben de beperkingen van de Lowrider al overwonnen. Moderne strains zoals Tangie Auto kunnen hoogtes tot 150 centimeter bereiken. Zelfs als ze nog steeds klein blijven, lijken strains zoals Blue Dream'Matic meer op een struik dan op een boom, en ze produceren veel bloemen op hun compacte formaat. THC-gehalte is geen probleem meer; strains zoals Gorilla Glue kunnen boven de 24% uitkomen. Qua smaak zijn moderne autoflowers net zo rijk en complex als hun fotoperiode tegenhangers. Fast Buds' Pineapple Express bevat alle fruitige smaken van het origineel in een compacte plant van 140 centimeter.

2. Wat brengt de toekomst voor autoflowering genetica?

Om heel duidelijk te zijn: de mogelijkheden zijn eindeloos. Autoflowering cannabis strains staan echt aan de voorhoede en verleggen nu al de grenzen van wat mogelijk werd geacht op het gebied van cannabisgenetica. Met de huidige boom van de afgelopen vier jaar achter ons, wie weet waar we over nog eens vier jaar staan.

Op dit moment zien we autoflowering versies van bijna alle top fotoperiode strains op de markt verschijnen. In 2016 bracht Fast Buds hun automatische Gorilla Glue uit, met een ongekend marktsucces. Het werd al snel de best verkochte autoflowering strain aller tijden en overtrof alle eerdere records. En het is niet de enige autoflowering strain die tegenwoordig boven de 25% THC uitkomt. Meerdere strains hebben het afgelopen jaar dit THC-niveau overschreden, en met de opkomst van de almachtige CBD zien we ook strains die een mooie balans hebben tussen THC en CBD.

Ooit naar de achtergrond verdrongen, nemen autos tegenwoordig snel de toppositie in qua marktaandeel, en dat is eigenlijk geen verrassing. Dankzij de mogelijkheid om te groeien in een veel breder klimaatbereik, in veel kortere periodes en op grotere hoogtes dan hun fotoperiode tegenhangers, is het enige echte wonder dat deze verschuiving op de markt niet eerder heeft plaatsgevonden. Ze zijn bovendien van nature beter bestand tegen plagen en ziektes, en zijn minder vatbaar voor schimmel in zowel het wortelstelsel als in de toppen.

Maar zijn er nadelen aan het kweken van autoflowers ten opzichte van fotoperiode planten?

Zeker, zoals bij alles in het leven is er altijd een afweging. Als je slechts een paar extreem grote planten wilt kweken (bijvoorbeeld om aan lokale wetgeving te voldoen), dan zijn autos misschien niet de beste oplossing. Maar als je het meeste uit je investering wilt halen in de kortst mogelijke tijd, dan is er geen betere manier dan autoflowering cannabis genetica!

3. Conclusie

Het heeft duizenden jaren geduurd voordat mensen autoflowering voor hun eigen doeleinden konden benutten, en in minder dan een decennium heeft Fast Buds een verbluffend assortiment strains ontwikkeld om uit te kiezen. Als we dit in het eerste decennium kunnen bereiken, wat kunnen we dan in het volgende? We hebben al wat ideeën, dus blijf Fast Buds volgen en geniet ondertussen van sneller groeien!