• 1. Çimlenme
• 2. Fide aşaması
• 3. 1. haftadan 3. haftaya
• 4. 4. haftadan 6. haftaya
• 5. 7. haftadan 9. haftaya
• 6. 10. haftadan 11. haftaya
• 7. Hasat
• 8. Kurutma, budama ve dİnlendİrme
• 9. Jorge cervantes’ten uzman görüşü – ortak yazar:
• 10. Otoçiceklenen kenevir sss
• 11. Sonuç

Önsöz

Kenevir yetiştiriciliği yolculuğuna başlamak, özellikle otoçiceklenen genetiklerle, bitkinin yaşam döngüsünü tam anlamıyla kavramayı gerektirir. Enzo Schillaci'nin "Otoçiceklenen Kenevir Bitkisinin Yaşam Döngüsü" adlı makalesi, tohum çimlenmesinden nihai hasada kadar büyüme evrelerini titizlikle ortaya koyar ve yetiştiricilere çok aşamalı ekim sürecinde rehberlik edecek bir yol haritası sunar. Yazıda sadece teknik büyüme detayları değil, aynı zamanda pratik öneriler de iç içe geçmiş, böylece ister acemi, ister deneyimli olsun, tüm yetiştiricilerin her kritik aşamada bitkilerini en iyi şekilde yetiştirebilmeleri ve bol bir hasada ulaşabilmeleri amaçlanmıştır.

Schillaci, anlaşılır ve ayrıntılı anlatımıyla okuyucuyu otoçiceklenen kenevir bitkisinin farklı evrelerinde adım adım yönlendiriyor. Başlangıçta tohumların yolculuğa çıktığı çimlenmeden, titiz bakım gerektiren fide (seedling) aşamasına; ardından bitkinin maksimum potansiyeline ulaştığı vejetatif ve çiçeklenme (flowering) süreçlerine detaylıca değiniliyor. Yazı, yalnızca hasatla durmuyor, ardından gelen kurutma, budama ve dinlendirme (curing) gibi kritik evrelere kadar uzanıyor; böylece yetiştiriciye nihai ürünün kalitesini maksimize etme imkânı sağlanıyor. Makale, bir rehber olmasının ötesinde yetiştiricinin yolculuğunda bir dost gibi ipuçları ve derin bilgi sunuyor.

Yazar Enzo Schillaci, kenevir yetiştiriciliği konusunda bilimsel bilgiyle pratik deneyimi harmanlamaktadır. Makalelerinde hem bitki biyolojisi konusundaki engin bilgisi, hem de pratik tecrübeleri güvenilir ve uygulanabilir tavsiyeler sunmasını sağlıyor. Schillaci yalnızca gerçekleri aktarmıyor; bilgiden ve deneyimden beslenen bir kılavuz hazırlıyor, böylece okuyucular sadece bilgi sahibi olmakla kalmıyor, aynı zamanda yetiştiricilik yolculuklarında rehberlik alıyor. Derinlik ve uygulanabilirlik konusundaki otoritesi, sunduğu ipuçlarının değeri ile açıkça ortaya çıkıyor ve makaleyi her yetiştirici için değerli bir kaynak haline getiriyor.

Kenevir yetiştirmek sabır gerektiren bir sanattır. Ancak bilimini ve yaşam döngüsünü anlayan yetiştiriciler başarılı olur. Diğerleri ya başarısız olur ya da vazgeçer. Yeni başlayanların başarısız olması sık rastlanan bir durumdur. Ve pratik mükemmelleştirir; bu yüzden büyük, reçineli tomurcukları (nug) topladığınız o ana kadar devam edin ve çabanıza değdiğini hatırlayın.

Söz veriyorum, sonunda her şeye değecek. Ama önce bitkinin nasıl büyüdüğünü anlamalısınız. Bu sadece vakit kazandırmakla kalmaz, aynı zamanda karşılaştığınız zorluklarda tekrar toparlanmanızı sağlar. Şimdi otoçiceklenenlerin yaşam döngüsüne bir göz atalım ve sizin için süreci kolaylaştıralım.

1. Çimlenme

Bitkinin yaşam döngüsündeki ilk adım çimlenmedir. Şimdi favori tohumlarınızı edindiğinize göre dikime hazırsınız. İnsanlar tohumları çimlendirmek için çeşitli yöntemler kullanır, fakat size uygun olanı seçmeniz önemlidir. İdeal olan, tohumların en az 24 saat bir bardak su içinde bekletilmesidir. Bazı yetiştiriciler, tohumları ıslatmadan önce tırnak törpüsüyle hafifçe çizik atar.

Bu sayede tohumlar daha fazla su emer; fakat yeni başlayan biriyseniz bu yöntemi denemeyin. Tohumlar ıslak bir kağıt havluya alınarak kilitli poşette saklanabilir. 1-2 gün içinde kök ucu (tap root) ortaya çıkacak ve tohumlar dikime hazır hale gelecektir. Birçok yetiştirici doğrudan toprağa eker; siz de tercih edebilirsiniz. Fakat genellikle peçete yöntemini tavsiye ediyoruz. Bu yöntem yetiştirici olarak aradığımız kontrolü sağlar. Kullanacağınız peçetenin tamamen kokusuz, beyazlatılmamış ve boyasız olmasına dikkat edin - bunlar çimlenmeye zarar verebilir, hatta tohumu öldürebilir. 

Islak peçete yöntemiyle çimlendiriyorsanız tohumları her gün kontrol edin. Çimlenmiş tohumların dikilmeden günlerce bekletilmesinden kaçının; bu büyük bir hatadır. Tohumun ve genetiğin durumuna göre 2 ila 10 gün arasında kök ucu çıkabilir ama çoğu tohumda, özellikle önceden ıslatıldıysa, 3-4 günde bu gerçekleşir. Suyun pH değerini mutlaka kontrol edin; 5.5-6.5 aralığında olması çimlenme başarısını artırır. EC veya TDS düşük olmalı. En uygun sıcaklık yaklaşık 27°C'dir (80°F), fakat 21°C – 32°C (70°F – 90°F) arasında da sorun yaşamazsınız. 

2. Fide Aşaması

Bu aşamada tohumlar toprağa aktarılabilir. Topraktan filizlenip kabuğunu kırması bir-iki gün daha sürebilir. Sabırlı olun ve fidelerle oynamaktan kaçının. Kırılgan göründüğü için yardım etmek isteyebilirsiniz, fakat siz müdahale etmeden de gelişecektir. Ayrıca pH ayarını düzenli kontrol etmeyi unutmayın; çok önemlidir.

Fide dönemi en önemli aşamadır. Bu safhada bir hata olursa bitki toparlanması uzun sürebilir, o yüzden çok dikkatli olun. Eğer iç mekanda yetiştiriyorsanız, ışıkları fidenin en az 40-50 cm yukarısına (17-20 inç) asın (HID ışıklar için gereklidir, LED ve CFL’lerde ısı daha azdır). Bitki büyüdükçe mesafeyi azaltabilirsiniz. Fide aşamasında CFL, LED, MH ve HID ışıklar kullanılabilir, fidelerin rahatı için ayarlayın.

3. 1. Haftadan 3. Haftaya

Fideler büyümeye yalnızca iki gerçek yaprakla başlar. Birkaç gün sonra üçüncü bir yaprak çıkar. Eğer toprakta yetiştiriyorsanız, ilk hafta besin vermeniz gerekmez. Hidroponik sistemlerde ise besinin gücünü yarıya indirin, fidelerin alışmasına izin verin. Fazla sulama bitkileri hızlıca öldürür, bu bir efsane değil gerçek. Bu yüzden sulamayı abartmayın. Toprağı nemli (ne çok ıslak, ne kuru) tutacak kadar su verin. Fotosentez devam ettikçe yeni yapraklar ortaya çıkacaktır.

İkinci haftada fideler biraz daha güçlenir. Şimdi hafif besin takviyesine başlayabilirsiniz, tabii önceden hazırlanmış organik saksı toprağı kullanmıyorsanız. Yine de besinler hafif olmalı, fideler hâlâ kırılgandır. Eğer fideler çok ince uzun büyürse, ışık ile aralarındaki mesafeyi azaltın.

3. hafta itibariyle fidelerde daha fazla yaprak çıkmaya başlar. Bazı otoçiceklenenler bu aşamada dişi ya da erkek cinsiyetini gösterebilir, fakat sadece feminized tohumlar ektiyseniz endişe etmeyin. Normal tohum kullanıyorsanız ise, erkek ve dişi bitkileri ayırmak önemlidir. Dişi bitkilerde pistil, erkekler ise polen keseleri görülür. Erkekler genellikle sensimilla (tohumsuz) çiçekler istendiği için uzaklaştırılır. Besin seviyesi artık normal düzeyde olabilir, ancak besin yanığına karşı bitkilere dikkat edin. Fideler düşük doz besini tolere edebilir ancak fazla besin ya da yanığa hızla tepki veremezler.

4. 4. Haftadan 6. Haftaya

Bu dönem, bitkilerin boyutunu belirleyen aşamadır. LST, tepe alma (Topping) ve FIMing gibi eğitim tekniklerini kullanarak verimi artırabilirsiniz. Birçok yetiştirici, bitki üzerinde birkaç pistil görür görmez çiçeklenme (bloom) besini kullanma hatası yapar, fakat doğru yöntem bu değildir. 

Bazı bitkiler hâlâ vejetatif evrede olabilir, bu yüzden besinler otoçiceklenen besin programı önerilerine göre tam dozda verilmelidir. Kullandığınız gübrenin türüne göre değişir. Örneğin, organik yetiştiriyorsanız, üreticinin talimatlarına uyarak daha çok azot içeren organik besinler kullanın. İki parçalı Grow ve Bloom gübresi kullanıyorsanız, 4. haftada sadece “Grow” kısmını uygulayın. Çoğu marka, kolaylık için N-P-K oranlarını belirtir.

Örnek olarak, General Hydroponics kullanıyorsanız, bu aşamada sadece FloraGro ve FloraMicro (mikro besinler) verin. Besin kullanırken pH’ı sürekli kontrol edin; fakat Advanced Nutrients gibi pH Perfect ürünlerle pH kontrolüne çok gerek kalmaz.

5. haftada bitkiler bol yaprak ve yavaşça oluşan küçük tomurcuklar üretmeye başlar. Bitkinin dikey büyümesini durdurmak istemiyorsanız bu dönemde de “Grow” besinlerine devam edin. Bu aşamada büyümede patlama yaşanır ve bunu azotla desteklemeniz gerekir. Bu noktada fazla fosfor veya potasyum vermek, bitkinin tomurcuk oluşturmaya odaklanmasını sağlar ve yeterince büyümeden gelişimi keser.

Birçok yetiştirici, bitki büyümesinden memnun kalarak 5. haftada çiçeklenme (bloom) besinini kullanmaya başlar. Green Crack ve Gorilla Glue gibi bazı genetikler çok büyük olma eğilimindedir ve siz de çiçeklenme besinlerine başlamak isteyebilirsiniz. Ancak, bitkinin tam potansiyeline ulaşmasına izin vermezseniz verim ciddi şekilde düşebilir.

6. haftaya girdiğinizde tomurcukların görünümü daha belirgin olur. Biraz defoliation (yaprak alma) yapılabilir. Defoliation, alt kısımlara daha fazla ışık ulaşmasını sağlar. Aşırıya kaçmayın çünkü bitki besinleri yapraklardan alır. Dikey büyüme sürdüğü sürece vejetatif dönem besinlerine devam edin.

5. 7. Haftadan 9. Haftaya

Bitki artık çiçeklenme evresine tam anlamıyla hazır ve çiçeklenme besinlerini tam dozda verebilirsiniz. Tomurcuklar şişmeye başlar ve tatlı kenevir kokusu ortamı doldurur. Pistiller, genetiğe bağlı olarak yavaşça beyazdan açık kahverengiye ya da kırmızıya döner.

Tomurcuk kalitesini artırmak için besin desteği sağlamak iyi bir fikirdir. Organik toprakta yetiştiriyorsanız, toprakta potasyum takviyesi için kurutulmuş ve toz haline getirilmiş muz kabuğu kullanabilirsiniz. Dikey büyüme genellikle 7. haftada durur; bundan sonra bitki tomurcukları büyütmeye odaklanır.

8. haftada alt yapraklar sararmaya başlar, endişelenmeyin; bu, bitkinin döngüsünün sonuna yaklaştığının doğal bir göstergesidir. 9. haftada da çiçeklenme besinlerine devam edin. Mikro besinleri de unutmayın; bu takviyeler 2. haftadan itibaren sağlanır. Alt kısımlarda küçük tomurcuklar varsa yeniden defoliation yapılabilir.

6. 10. Haftadan 11. Haftaya

Bitki yaşam döngüsünün sonuna yaklaşmış demektir. Besin vermeyi bırakın ve kalan kimyasal kalıntıları gidermek için sade suyla yıkama (flushing) işlemine geçin. Bu uygulama, özellikle inorganik besin kullanıldıysa çok önemlidir. Yıkama işlemi, tomurcukların kimyasal gibi kokmamasını ve dumanın kalitesinin artmasını sağlar.

11. haftada tüm yapraklar sararır. Pistillerin çoğu amber tonuna döner ve hasat zamanının geldiğini gösterir. Pek çok tohum firması, Fast Buds dahil olmak üzere, bitkinin 8-9 haftada tamamlanacağını belirtir. Evet, uygun yetiştirme koşullarında 9 haftada tamamlanabilir. Ancak ortam şartlarına göre sizin bitkileriniz biraz daha uzun sürebilir.

7. Hasat

Artık bitkileri hasat edebilirsiniz; tümünü teker teker kesin. Tomurcuklarda bulaşı riskini önlemek için keskin ve steril makaslar kullanın. Özellikle Gorilla Glue gibi reçinesi bol bir genetik hasadı yapacaksanız mutlaka eldiven takın. Hasat konusunda birkaç seçeneğiniz vardır ve bu tamamen bitkilerinizin büyüklüğüne ve bulunduğunuz çevresel koşullara bağlıdır. Küçük boyda (1 metre altı) ve ılıman şartlarda yetiştirdiyseniz, gövde tabanından kesip tüm bitkiyi asabilirsiniz. Eğer devasa büyüklükte ve sıcak, nemli ortamda yetiştirdiyseniz, bitkinin dallarını tek tek kesip ayrı ayrı kurutmak daha iyidir.

8. KURUTMA, BUDAMA VE DİNLENDİRME

Burası tomurcukların kurutulup, budandıktan sonra kavanozlarda (mason jar) saklandığı son aşamadır. İlk kararınız, otunuzu ıslak mı, kuru mu budayacağınızdır. Neredeyse her durumda kuru budamayı öneriyoruz; sadece ortam sıcaklığı ve nem çok yüksekse ve şartları kontrol edemiyorsanız ıslak budama önerilir. Sıcaklık ve nemi kontrol etmek için farklı yöntemler var: klima, nem alma cihazı (veya nemlendirici), ısıtıcı, hatta normal pervaneler işe yarar. Kurutma süresi fazla hızlı ya da yavaş olmamalı. İdeal zamanlamalar genetiğe ve tomurcuğun yoğunluğuna göre değişse de 7–14 gün arası uygundur.

Bunu sağlamak için ortam sıcaklığı 15-22°C (60–70°F) ve bağıl nem %55–65 aralığında olmalı. Kurutmanın 2-3. gününden sonra tomurcukların neminde değişiklik yoksa ortamı gözden geçirin, aksi takdirde küf gelişimine davetiye çıkarırsınız. Tüm tomurcuklar güzelce kuruyunca budama başlamalı. Ama sabırlı olun; mutfağınızda yıllardır bekleyen eski, körelmiş makasla başlamayın. Budama sıkıcı bir iş olduğu için, kendiniz için iyi bir budama makası alın; bu sayede dökülen kiefleri de toplayabilirsiniz. İlk kez doğru bir budama tepsisi kullandığınızda, yıllarca ne kadar kiefi çöpe attığınızı görünce şaşıracaksınız. 

Dinlendirme son aşamadır; en iyi kaliteye ulaşmak istiyorsanız çok önemlidir. Bu aşamayı sakın atlamayın; yoksa tüm emeğiniz boşa gider. Yine, ortam kontrolü başarı için çok kritik. Tomurcukların terpen profillerinin iyice olgunlaşabilmesi ve klorofilin atılması için dinlendirme yapılır. 

Bu sürecin doğru şekilde gerçekleşmesi için ortam sıcaklığı 22°C (70°F) ve nem %60–65 olmalı. Weed'i cam mason kavanozlara koyun; hacmin en fazla 3/4’ünü doldurarak tomurcuklara hava alanı bırakın. Son olarak, tomurcuklarınıza hemen dokunmak isteseniz bile en az 2 hafta dinlendirin. Bu, çiçeğin sertliğini azaltır ve ciğerleriniz size minnettar kalır!

Her genetik tam olarak iki haftada bitmez, bazıları tam olgunlaşma için 6 aya kadar uzayabilir. İlk 10–14 gün boyunca kavanozları günde bir-iki kez havalandırın (burp); sonrasında ise haftada iki kez yeterli olur. Tomurcukları kuruduktan hemen sonra içebilir misiniz? Elbette içebilirsiniz, ancak emeğinizin tam karşılığını almak istiyorsanız olabildiğince sabırlı olun ve dinlendirme sihrini tamamlasın. Sadece dinlendirmeye vakit ayırmanın dumanın kalitesini ne kadar yükselttiğine şaşıracaksınız.

9. Jorge Cervantes’ten Uzman Görüşü – Ortak Yazar:

Kenevir yetiştiriciliği alanında otoçiceklenen kenevir bitkisinin yaşam döngüsünü kavramak çok önemlidir ve Enzo Schillaci'nin yazısı bu detaylı yolculuğa eksiksiz bir rehber niteliğinde. Çimlenmedeki hassas anlardan kurutma ve dinlendirme gibi kritik aşamalara kadar her evreye bütüncül bir bakış sunuyor. Schillaci yalnızca yaratıcı bir rehber sunmakla kalmıyor, yetiştiriciye yanında yürüyüp, hem bilimsel hem pratik açıdan uygulanabilir ipuçları sunuyor.

 

Yazı, teknik bilgiyi pratik önerilerle ustaca harmanlıyor; böylece bilgiler sadece öğrenilmiyor, aynı zamanda uygulamaya da dökülebiliyor. Her evreyi detaylıca aktaran ipuçları ve püf noktaları, tam kapsamlı bir yetiştiricilik yaklaşımını yansıtıyor. Benim de (Jorge Cervantes) her zaman vurguladığım gibi, tohumsuzdan hasada kadar bitkinizi anlamak, hem verim hem kaliteyi optimize etmek için esastır. Bu makale, bu yolculukta paha biçilemez bir yoldaş.

Schillaci'nin besin takviyesi, ışık yönetimi ve çevresel kontrol üzerindeki detayları, bitkinin gereksinimlerini titizlikle anladığını gösteriyor. Yalnızca nasıl değil, neden de sorusuna odaklanması benim yetiştiricilik yaklaşımımla uyumlu; yani her aşamada bitkiyi tanımak. Makale sadece rehberlik etmiyor; yetiştiricileri bilgiyle donatıyor, zorluklarla baş etmede özgüven kazandırıyor.

 

Sonuç olarak, "Otoçiceklenen Kenevir Bitkisinin Yaşam Döngüsü" otoçiceklenen kenevirle yola çıkan her yetiştirici için kapsamlı, detaylı ve pratik açıdan değerli bir kılavuz. Bilimsel bilgiler, pratik ipuçları ve bitkinin yaşam döngüsüne dair içten bir anlayışın karışımı, onu kanabis yetiştiriciliği sanat ve biliminde ustalaşmak isteyen herkes için mutlaka okunması gereken bir kaynak yapıyor. Schillaci yalnızca makale değil, yolculuğunuzda hep yanınızda olacak bir yoldaş hazırlamış; her evrede, her anda süreci anlamanızı, takdir etmenizi ve verimliliği optimize etmenizi sağlıyor.

10. Otoçiceklenen Kenevir SSS

Otoçiceklenen kenevir bitkileri normal, fotoperiyodik genetiklerden nasıl ayrılır?

Otoçiceklenen kenevir bitkileri, tıpkı fotoperiyodik kuzenleri gibi bazı Sativa veya Indica genleri taşır. Farkı ise, ayrıca Ruderalis genlerini de bulundurmalarıdır. İşte modern otoçiceklenenlerin, ışık koşullarından bağımsız olarak büyümede genetik zamanlayıcıya sahip olmasını sağlayan bu Ruderalis genleridir.

Kenevir Ruderalis ilk nerede ve ne zaman bulundu?

Kenevir Ruderalis ilk kez 1920'lerin başlarında Rusya'nın kuzeyinde ve Doğu Avrupa'da keşfedildi. Otoçiceklenme yeteneğinin, bu bölgelerdeki sert sıcaklıklar ve uzun süreli ışık eksikliğine adapte olmak üzere geliştiği düşünülüyor. Işık döngüsünden bağımsız olarak çiçeklenebilmesi onu kısa sezon ve soğuk iklime sahip bölgeler için ideal kılar.

Bu ilk Ruderalis genetiklerinde, THC oranı çok düşük ve bitkiler küçük, verimleri ise minimaldi. Yıllar içinde otoçiceklenenler bugünkü gücüne ulaştı; hala önyargı olsa da, günümüz otomatikleri fotoperiyodik en iyi kenevirler kadar güçlü, terpen aromalı ve yüksek verimli olabilir.

Bir otoçiceklenen genetiğin tohumdan hasata kadar ne kadar sürede geliştiği?

Bu birkaç kilit faktöre bağlıdır:

• Genetikten genetiğe değişir - Burada tek bir cevap yok; her genetik hasada ulaşmak için hafifçe farklı bir süreye ihtiyaç duyar. Sativa genetikler her zaman Indica türlerine göre biraz daha uzun sürer, hatta aynı genetiğin farklı fenotiplerinde bile ufak farklar görebilirsiniz.
• Farklı yetiştirme teknikleri süreyi değiştirir - İç mekanda, sıcaklık, nem, ışık, CO2 ve alan ihtiyaçlarını tam karşılıyorsanız, bitki dışarıya göre daha hızlı tamamlanır. Örneğin bir otomatik iç mekanda 63 günde tamamlanırken, dışarıda 70 günü görebilir.
• Kullanılan yetiştirme ortamına bağlıdır - Toprakta yetiştirilen bitkiler, coco-coir ortamına göre genellikle biraz daha uzun sürer. Coco, saf hidroponiğe göre birkaç gün daha uzun sürer.

Genel olarak, çoğu oto tohum 8-10 hafta içinde hasata ulaşır. Bazıları daha kısa, bazıları ise yukarıdaki etkenlere bağlı olarak daha uzun sürebilir. Birkaç yetiştirme yaptıktan sonra otoçiceklenenlerin döngüsünü daha rahat zamanlamaya başlarsınız.

Hasat zamanı geldiğini nasıl anlayacaksınız?

Otomatik olarak bir kenevir bitkisinin potansiyeline ulaştığını anlamanın en kesin yolu, trikomların durumunu incelemektir. Trikomlar üç farklı evreden geçer: şeffaf, bulutlu ve amber renginde.

Kannabinoid seviyesi tepeye bulutlu evrede ulaşır, fakat bitki reçine üretmeyi hiç bırakmadığı için tüm trikomları aynı anda bulutlu yapmak imkânsızdır. Çoğu yetiştirici, yaklaşık %70 bulutlu, %30 amber trikom gördüğünde bitkiyi hasat etmeyi tercih eder. Bu sadece genel bir kılavuzdur.

Bu kadar küçük şeylerin rengini nasıl görebilirsiniz?

Kolay, bir araç edinin! Birkaç seçenek var:

• Kuyumcu büyüteci
• Büyüteç
• Akıllı telefon kamera aparatı

Fakat zamanı gerçekten iyi tespit etmek istiyorsanız bir el tipi USB mikroskop edinmenizi öneririz. Böylece trikomları detaylı inceleyebilir ve hangi evrede olduklarını görebilirsiniz. Ayrıca trikomların fotoğrafını çekip diğer yetiştiricilerle paylaşabilirsiniz.

Otoçiceklenen genetikleri yetiştirmenin en büyük avantajları nelerdir?

Otoçiceklenen genetikler birçok yetiştirici tarafından çeşitli avantajlar nedeniyle tercih edilir. Başlıca avantajları şunlardır:

• Hız - Otoçiceklenenler tipik olarak tohumdan hasata 8-10 haftada ulaşır, fotoperiyodikler daha uzun sürer.
• Gizlilik - Otolar küçük kaldıkları ve az yer kapladıkları için gizli ekime uygundur. Stealth ekimi için idealdir.
• Kolay yetiştirme - Otolar oldukça dayanıklıdır ve çoğunlukla fazla bakım olmadan bile büyüyebilir. Arzu ederseniz ek besinle verimi artırabilirsiniz.
• Troplar için ideal - Tropikal bölgelerde (ör. Tayland), gün ışığı uzunluğu asla 13 saati geçmez; bu yüzden otolar ilave ışık gerekmeden büyür. Ayrıca sıcak ve nemli koşullara çoğu fotoperiyodikten daha iyi dayanır.
• Tek odada sürekli hasat kurmak isteyenler için harika - Fotoperiyodik genetiklerden farklı olarak, otolar tüm yaşam döngüsünü aynı ışık programında geçirebilir. Hem vejetatif hem de çiçeklenme dönemlerinde 18/6 ya da 20/4 ışıkla gelişirler. Otomatiklerle tek odada sürekli hasat kurmak çok kolaydır. Küçük bir çimlendirme alanı kurmanızı öneririz ama bitkiler vejetasyona girdiğinde diğer çiçeklenme ve vejetatif bitkilerle aynı odaya alınabilir.

11. Sonuç

Otoçiceklenen kenevir bitkilerinin yaşam döngüsü aslında fotoperiyodiklerle neredeyse aynıdır. Gelişim hızında ve büyüme şeklinde birkaç fark vardır, fakat bir-iki yetiştim deneyimi olan herhangi bir yetiştirici rahatlıkla oto yetiştirebilir.

Daha önce oto yetiştirdiyseniz, deneyimlerinizi aşağıdaki yorum bölümünde diğer yetiştiricilerle paylaşın!